آرشیو رسمی Linux Kernel در ۱۱ اکتبر ۲۰۲۶ نسخهٔ پایدار ۷.۲.۱۰ و نسخهٔ بلندمدت ۶.۱۸.۵۶ را منتشر کرده است. هم‌زمان، شاخهٔ توسعهٔ mainline به نسخهٔ ۷.۳-rc7 رسیده است. برای مدیران سرور، این خبر فقط اعلام دو شمارهٔ جدید نیست؛ انتخاب شاخهٔ مناسب و اجرای ارتقا با کنترل ریسک اهمیت بیشتری دارد.
آخرین نسخه‌های رسمی چه هستند؟
طبق صفحهٔ رسمی The Linux Kernel Archives، نسخهٔ stable فعلی ۷.۲.۱۰ و شاخهٔ longterm فعلی ۶.۱۸.۵۶ است. همین صفحه تاریخ انتشار هر دو نسخه را ۱۱ اکتبر ۲۰۲۶ ثبت کرده و ۷.۳-rc7 را در شاخهٔ mainline نشان می‌دهد. بنابراین، مدیر سرور باید بین نسخهٔ پایدار برای دریافت اصلاحات جاری، نسخهٔ بلندمدت برای چرخهٔ نگهداری طولانی‌تر و نسخهٔ آزمایشی برای ارزیابی قابلیت‌های آینده تفاوت بگذارد.
تفاوت stable، longterm و mainline
در ارزیابی Linux Kernel ۷.۲.۱۰، فقط شمارهٔ نسخه را با خروجی یک سیستم دیگر مقایسه نکنید؛ بستهٔ توزیع ممکن است وصله‌ها و تنظیمات متفاوتی داشته باشد. برای Linux Kernel ۶.۱۸.۵۶ نیز باید منبع بسته، امضای دیجیتال و سیاست به‌روزرسانی توزیع روشن باشد. این بررسی کوتاه، از اشتباه گرفتن نسخهٔ upstream با نسخهٔ آمادهٔ نصب جلوگیری می‌کند.
شاخهٔ stable برای دریافت اصلاحات و رفع خطاهای نسخهٔ جاری مناسب است. شاخهٔ longterm برای محیط‌هایی کاربردی‌تر است که نمی‌خواهند در فاصله‌های کوتاه به نسل بعدی کرنل مهاجرت کنند. شاخهٔ mainline محل توسعهٔ قابلیت‌های آینده است و نباید بدون آزمون سازگاری روی سرور تولیدی نصب شود.
برای نمونه، Linux Kernel ۷.۲.۱۰ می‌تواند گزینهٔ طبیعی‌تری برای توزیعی باشد که همین خانواده را پشتیبانی می‌کند، در حالی که Linux Kernel ۶.۱۸.۵۶ برای سامانه‌ای که سیاست نگهداری بلندمدت دارد انتخاب محافظه‌کارانه‌تری است. با این حال، شمارهٔ جدید به‌تنهایی مجوز ارتقا نیست؛ بستهٔ کرنل توزیع، وصله‌های اختصاصی و سیاست پشتیبانی فروشنده باید بررسی شوند.
آیا هر سروری باید همین حالا ارتقا پیدا کند؟
خیر. انتشار نسخهٔ جدید به معنی الزام به نصب فوری روی همهٔ سرورها نیست. اگر توزیع لینوکس نسخهٔ مشخصی را در مخزن رسمی خود ارائه می‌کند، استفاده از بستهٔ همان توزیع معمولاً از نصب دستی یک tarball upstream قابل‌کنترل‌تر است. مدیر باید ابتدا changelog، اطلاعیه‌های امنیتی توزیع، وضعیت درایورهای ذخیره‌سازی و شبکه و ماژول‌های خارج از درخت را بررسی کند.
در سرورهای حساس، ارتقای Linux Kernel باید در پنجرهٔ تعمیراتی انجام شود. پیش از reboot، دسترسی کنسول یا مسیر نجات، کرنل قبلی در bootloader، بکاپ تنظیمات و برنامهٔ rollback باید آماده باشد. این موضوع به اندازهٔ خودِ انتخاب نسخه مهم است. در راهنمای قبلی تکتاز مگ دربارهٔ چرخهٔ نگهداری Windows Server نیز همین اصل کلی دیده می‌شود: تصمیم ارتقا باید با توجه به پشتیبانی و سازگاری کل سامانه انجام شود، نه فقط تاریخ انتشار نسخه.
چک‌لیست عملی برای مدیران سرور
پیش از نصب Linux Kernel ۷.۲.۱۰ یا ۶.۱۸.۵۶ این موارد را ثبت و آزمایش کنید:
بعد از راه‌اندازی، نسخهٔ واقعی کرنل را با uname -r بررسی کنید، لاگ‌های boot را بخوانید، شبکه و دیسک را آزمایش کنید و سلامت سرویس‌های اصلی را از منبع اصلی بخوانید. اگر ماژولی بارگذاری نشد یا latency و خطای I/O افزایش یافت، rollback کنترل‌شده بهتر از ادامهٔ یک ارتقای نامطمئن است.
ثبت نتیجه و جمع‌بندی
برای ثبت نتیجه، زمان reboot، نسخهٔ قبلی، نسخهٔ نصب‌شده و وضعیت سرویس‌ها را در گزارش تغییرات بنویسید. اگر Linux Kernel ۷.۲.۱۰ یا Linux Kernel ۶.۱۸.۵۶ در محیط آزمایشی پایدار بود، ارتقا را مرحله‌به‌مرحله به گروه کوچک‌تری از سرورها منتقل کنید و پیش از گسترش، شاخص‌های خطا و مصرف منابع را مقایسه کنید.
Linux Kernel ۷.۲.۱۰ در شاخهٔ stable و Linux Kernel ۶.۱۸.۵۶ در شاخهٔ longterm قرار دارند و هر دو در ۱۱ اکتبر ۲۰۲۶ در آرشیو رسمی ثبت شده‌اند. نسخهٔ mainline یعنی ۷.۳-rc7 برای توسعه و آزمون است. انتخاب مناسب به چرخهٔ عمر توزیع، نیاز امنیتی، سازگاری درایورها و امکان rollback بستگی دارد. برای بیشتر سرورهای تولیدی، ارتقای مرحله‌ای و قابل‌بازگشت از نصب عجولانهٔ آخرین نسخه امن‌تر است. بنابراین Linux Kernel ۷.۲.۱۰ و Linux Kernel ۶.۱۸.۵۶ را ابتدا در محیط آزمایشی و سپس با برنامهٔ rollback مشخص ارزیابی کنید.
